Bollen in de grond

Bollen gekocht. Een beetje van alles, krokussen, sneeuwklokjes, hyacinten en muscari. Veel bollen voor een klein voorperkje. Eigenlijk te veel. Ik heb dus voor de meest voor de hand liggende oplossing gekozen en heb een perkje in de achtertuin gemaakt. 🙂 Dat staat niet alleen mooi fleurig in de zomer, maar ik heb ook weer wat minder gras te maaien! 😉 De bollen zitten in de grond en nu is het wachten op het voorjaar.

DSC_0529 (800x532)

Maar eerst moeten we door de winter heen. In de winter krijgen we steevast vogels in de tuin. Vorig jaar wat minder in aantal, maar dit jaar ziet er goed uit. Ze komen nu al in vrij groten getale snoepen van het aperitiefvogelhapje. Het zijn vooral mezen, maar ook de boomklever pikt graag een graantje mee.

DSC_0555 (800x515)

Na het aperitiefvogelhapje, naarmate het Ardeense weer guurder en kouder wordt, volgt het voorgerecht, hoofdmaaltijd – verschillende gangen – en in het voorjaar het dessert. 🙂

DSC_0551 (800x487)

 

Advertenties

Druivenoogst

Door het koude voorjaar heb ik dit seizoen geen appels, geen pruimen geen peren. Tja, het zij zo. Maar druiven heb ik wel!

Veel druiven? Nee, ik heb maar één plant, een “New York Muscat”. Een wijndruif, maar met mooi warm weer in augustus en september worden ze lekker zoet en kan je ze zo eten. Zonder warme nazomer worden ze minder zoet en maak je er best wijn of sap van.

Gezien ik niet echt een oenoloog ben hou ik het bij sap. Zo gaat het in 5 stappen.

1 Oogst de druiven.

2 Haal de druiven van de trossen en doe ze in een pan.

3 Zet de pan op het vuur en laat alles lekker platkoken.

4 Laten afkoelen en zeven.

5 Het sap in een karaf doen, eventueel naar smaak suiker toevoegen. En kijk, drie kilogram druiven leveren me een liter sap op.   🙂

Proost.

Boswandeling

De kruiden in de potjes doen het goed. De basilicum en het bieslook steken hun kopje al boven de aarde uit. De peterselie nog niet, normaal, peterselie is nu eenmaal een trage starter.

Het ideale moment dus om met een gerust hart het huis te verlaten en even een frisse neus te gaan halen. Hoewel, fris, met een stevige twintig graden is het een warme neus geworden. Gewapend met mijn fototoestel ben ik er met de familie op uit getrokken. Bestemming : regio Jamoigne. Zo’n kwartiertje rijden van bij ons vandaan.

De Ardeense bossen zijn getooid met de eerste herfstkleuren en de laagstaande zon zet ze extra in de kijker. Deze drie kiekjes geven een goede impressie van de omgeving.

     

Hier stroom ook de Vierre, een zijriviertje van de Semois. Een klein kalm kabbelend riviertje met hier en daar een stroomversnelling. Klein, maar vol leven, de schrijvertjes op het water zijn duidelijk te zien, maar als je goed kijkt zie je ook een school baby-visjes.

    

De machtige bomen in het stille en rustige woud omringen ons met liefde en zijn altijd wel voor een spelletje te vinden. Wanneer dochterlief even aan een 75 jaar oude eik schudt, vallen de eikeltjes met trossen in het water. Leuk   🙂

     

 

Bloemetjes en kruiden

Nu de moestuin in zijn winterslaap verzonken is heb ik me even bezig gehouden met een andere hobby van mij. Knutselen. Ik heb van twee oude beddenbodems een “bloempottentafeltje” gemaakt. En in die bloempotten heb ik kruiden geplant. Peterselie, bieslook en basilicum. Eerst stonden ze op de vensterbank in de keuken. Maar die vensterbank is amper een meter breed, daar kan dus weinig op staan. Vandaar dus dit bouwkundig perfect meesterwerk van een meubel dat nu de verrière van onze living siert.   🙂

De moestuin ligt stil, dus heb ik meer tijd voor de rest van de tuin. De woekerende klimopheg in de voortuin heb ik weggehaald en vervangen door een home made plantenbak die ik mooi gevuld heb met herfstaster, zonnehoed en nog wat andere winterharde planten die in de herfst wat kleur in de brouwerij brengen.

Wanneer ik planten weghaal heb ik altijd een beetje hartzeer. De klimop is weg, oké, maar ik heb wel vijf stekjes in een vaasje met water gezet om er weer nieuwe plantjes uit op te kweken. Ook de fuchsia die op het terras stond te verpieteren heb ik gered en de stekjes van een bejaarde kalanchoë die nu op de tuinafvalhoop ligt doen het prima.

En weet je wat? Het zijn zulke kleine, voor sommige mensen lullige dingetjes – ‘want het zijn maar plantjes’ – die me een goed gevoel geven.

Aan alle mooie liedjes …

Aan alle mooie liedjes komt een eind. Maar mooie liedjes blijven bestaan. En volgend jaar ga ik er gewoon weer tegenaan.

Het is zo ver. De kas is leeggemaakt en staat klaar om opgevouwen te worden en op zolder een heerlijke winterslaap door te brengen. Hier in de Ardennen duikt de temperatuur ’s nachts naar lage waarden. Twintig minuten zon overdag doet de temperatuur in de kas dan weer naar zomerse waarden klimmen. Allemaal mooi en aardig, maar met zulke grote temperatuurschommelingen heeft een kas helemaal geen nut meer.

     

Niet alleen de kast is leeg, de moestuin ook. Courgettes weg, sperzieboontjes weg, onkruid weg, enkel een paar zonnebloemen op de hoek van de tuin mogen nog even van het septemberzonnetje genieten. De sperzieboontjes weghalen was trouwens een hele klus. Het is dat het aantal te bespeuren apen en papegaaien erg gering was, anders had ik gezworen dat ik me met mijn snoeischaartje een weg door het Braziliaanse oerwoud aan het banen was.

Ik heb een mooi moestuinseizoen achter de rug. Lekker gesmuld rechtstreeks uit de tuin en er zal deze winter nog uit de vriezer gesmuld worden! Leuk leuk leuk. Zo leuk dat het voorste hoekje van onze idyllische voortuin een tweede moestuintje gaat worden. Het is ongeveer negen vierkante meter groot. Genoeg om wat meloenen (mijn nieuwe uitdaging voor volgend moestuinseizoen), pompoentjes en boontjes te telen. Toch?

Storm Aileen in de tuin en onrijpe tomaten

De herfst heeft zijn intrede gedaan in de Ardennen. Niet alleen in de Ardennen, maar in de hele Benelux. Wie heeft de eerste herfststorm Aileen niet opgemerkt? Ik wel. Ik heb de storm moeten trotseren (klinkt stoer hé? :-)) om mijn sperziebonen en de zonnebloemen recht te houden. Een dikke stok en een touw voor de lange fragiele bloemen en een scheerlijn voor de bonenstaken.

De huidige septembertemperaturen zijn zo laag dat mijn tomaatjes niet meer zullen rijpen. Ik heb de groene vruchten geplukt en laat ze verder rijpen in een kartonnen doos. Een tip die ik gevonden heb op Twitter “moestuin weekplanner”. Klik hier om het artikel van @MoestuinWP te lezen.

Tussen de buien door ben ik zo af en toe eens op fotosafari in de tuin gegaan. En dat leverde deze leuke plaatjes op.

De kikker in ons vijvertje  komt eens kijken of het nog regent.

Een eenzame nectar snoepende zweefvlieg.

Een kabouterdorpje.

En als afsluiter een romantische septemberroos.

September

Het is zover, het is september en het einde van de moestuin komt in zicht. De laatste tomaten hangen aan de plant en hebben veel moeite om te rijpen met dit koude weer. ‘S nachts is het hier maar 6 graden en overdag klimt de temperatuur maar tot een schamele 18 graden.

De zonnebloemen zijn sinds een paar dagen open. Kleine, lieve van 1,70 meter

en monsters van wel 2,50 meter.

De courgettes zijn op en de potimarronplant is leeggeoogst. Alleen de sperzieboontjes hangen nog met overvloed aan de plant en de hommels toveren de nog steeds aanwezige bloemen om tot nog meer van dit lekkers. Met al 3 kilogram bonen in de vriezer en nog meer te komen is het een mooi bonenjaar geweest.

Op het terras staat een komkommerplant in een bloempot. Een touwtje aan het dak vastgemaakt en klimmen maar! Als het weer een beetje deftig blijft krijg ik nog een paar komkommers ook.

Ode aan de doperwten

 

Terwijl het oogstseizoen volop aan de gang is, laten een paar goedgemutste paddenstoelen voorzichtig weten dat er ook nog zoiets als herfst bestaat.

Ik merk aan de planten dat het seizoen hier op z’n einde loopt. De frisse vrolijke plantjes van de voorbije maanden zien er moe uit. Moe van het groentjes produceren. Behalve de sperziebonen dan. Die staan er nog fris en vol bonen en bloesem bij.

En de courgettes dan! Die blijven maar komen. Ik heb dit jaar maar één plant in de hoop dat ik minder vruchten zou hebben. Nou dat is dus flink mislukt. De courgette komt onze neus en oren uit. We hebben ze in alle mogelijke vormen in gerechten verwerkt. Rauw in een slaatje, gevuld en in ratatouille. Nu pleuren we ze meteen in de vriezer voor een heerlijke soep deze winter.

Er is weer een potimarron rijp en die ga ik volgende week weer als ovenfrietjes verwerken. Lekker!

De aardappelen heeft dochterlief geoogst. Het was een emmertje vol. Mooie oogst voor 8 plantjes. De doperwten, vol meeldauw, heb ik leeggeplukt en weggehaald. 400 gram ligt ondertussen in de vriezer. Doperwten zijn één van mijn lievelingsgroenten. Ik lust ze in alle vormen: rauw vers van de plant, gestoofd, of in de soep. Daarom even deze ode aan de doperwten:

“LEKKER WAART GIJ VERS VAN DE PLANT. LEKKER ZULT GIJ ZIJN UIT DE VRIEZER.”

Druivelaar bij de kapper en spooktomatenplanten

Sinds jaren heb ik een druivelaar. Gekregen van een collega die toentertijd een wijngaardje runde in Torgny, een dorpje helemaal in het meest zuidelijke puntje van België. “New York Muscat” zo heet de druivensoort. Jaren was de druivelaar niets meer dan een soort van sierplant op het terras die druifjes kreeg. Groene, harde, zure krengen die soms in het begin van het najaar een blauwe kleur kregen, maar de smaak bleef wrang.

Na een mislukt experiment om de druiven over het terras te leiden heb ik vorig jaar de druivelaar drastisch moeten kortwieken. En kijk, vorig jaar had ik eind augustus blauwe druiven! Heerlijk druivensap heb ik ervan gemaakt.

Dit jaar heb ik besloten om voor druiven te gaan en heb ik de druivelaar regelmatig gesnoeid. Om de vruchten maximaal van de augustuszon te laten genieten en mooi te laten rijpen heb ik ze een flinke kappersbeurt gegeven.

Tijdens het rooien van de eerste krieltjes stuitte ik tussen het aardappelloof op twee tomatenplanten die ik daar nooit gezaaid heb! Spooktomaten. Ik denk dat ze uit de compost komen die ik in het voorjaar op het tuintje gezwierd heb. De planten waren helemaal verwilderd natuurlijk. Ik heb ze een opknapbeurt gegeven, en kijk, daar zijn de eerste tomaatjes 🙂

De komkommerplant in de living is op, maar zijn opvolger staat op het terras in de startblokken.

Wanneer ik op andere blogs surf zie ik vaak zonnebloemen. Mooie en schitterende exemplaren. En dan durf ik wel eens een beetje jaloers te zijn, want met het Ardeense klimaat waar de plantengroei altijd wat achterblijft, staan mijn zonnebloemen er zo uit:

Tot de volgende 🙂

 

Burn out

Door een burn out ben ik een hele tijd niet aanwezig geweest. Geen zin en de moestuin werd een corvee. Toch bleef er ergens een waakvlammetje branden dat me vertelde dat het zonde van de in de moestuin en kas gestoken tijd zou zijn als ik het hele boeltje zou laten verloederen. Dus deed ik voort. En ik ben blij want het heeft geloond. Ik kruip langzaam maar zeker uit de put en hoop dat het bergopwaarts blijft gaan. Hier volgen een paar foto’s die de voorbije maanden samenvatten.

In de living staat een komkommerplant waar we nog steeds van profiteren.

Uit oud vliegengaas heb ik een lupinezaadjes vangnet gemaakt.

De kerstomaatjes doen het prima en zijn overheerlijk.

Krieltjes gekweekt uit een handvol uitgeschoten aardappelen van de supermarkt. Gaat prima!

Erwtjes, sperzieboontjes en potimarron.

 

En natuurlijk culinair genieten van de moestuin.